მატჩისშემდგომი მიმოხილვა: ბარსა ნახევარფინალშია - დემბელე დაფრინავს

84-ე წუთზე მოვალეობის შემსრულებელმა კაცმა პატარა ტაბლო გააძრო, ლოიდ დობლერივით ასწია მაღლა ყველას დასანახად და 7 ნომერი გაანათა. ამას ტრადიციული არაფრისმომცემი გამომეტყველება მოჰყვა ჩვენი შვიდიანისგან, ყოველთვის ასეთი თვალები აქვს, ვერასდროს ვერაფერს ხვდება, სანამ მოედნის ხაზს გადაკვეთდა, ალბათ გზად იხსენებდა რა დააშავა, რის გამო გაჰყავთ მოედნიდან, ამ დროს კი მთელი "კამპ ნოუ" ფეხზე წამოდგა და დამბო დამსახურებული ტაშით დააჯილდოვა. აჰ, აი თურმე რა ყოფილა. ტაშის მოსასმენად გაიყვანეს. მიხვდა ვითომ? 

თქვენი არ ვიცი, მე ძალიან დიდი ხნის შემდეგ, პირველად მივიღე მისი თამაშისგან სიამოვნება. კარგი მატჩები აქამდეც ჰქონია, განსაკუთრებით მიმდინარე სეზონში, მაგრამ გუშინ პირველად ვისიამოვნე, ერთხელაც კი არ შემტოკებია ნერვი, ეს უკვე მიღწევაა. საერთოდ, უნდა აღინიშნოს, რომ შვიდნომრიანი დემბელე, ახალი დემბელეა. 11 ნომრით ოთხი წლის მანძილზე სისხლი გაგვიშრო, შვიდი ნომერი მოირგო და ალბათ დავიდ ვილიას მერე, საუკეთესო შვიდიანია. 

გუშინ მაგრად შეუბერა, ტრადიციულად, ვერცხლის წყალივით მოძრაობდა, ჰაეროვნად, გარბის და გგონია, რომ გაზონს საერთოდ არ ეხება, ისე სწრაფად იქნევს ფეხს ბურთი ტყვიასავით მიაპობს ჰაერს, პასებიც ზუსტი ჰქონდა და ორი გრამი ტვინიც დააყოლა საქმეს, კარგი კაცი ხარ შენ უსმან! 

ადრე თუ გვიან, ისევ გადაგვიყვან ჭკუიდან, მაგრამ კარგსაც არ დაგიკარგავთ. 

ტაქტიკა 

ჩავიმ ითამაშა იმ ტაქტიკით, რომელიც მე ყველაზე მეტად მომწონს. ითამაშა იმ შემადგენლობით, რომელიც ასევე ყველაზე მეტად მომწონს და ძირითად შემადგენლობად მიმაჩნია. 

4-5-1 - შეტევის დროს 3-4-3, ხანდახან 3-2-5-ც კი ხდება. რა ბედნიერია დე იონგი ამ სქემაში მოქცეული, როგორი თავისუფალი, როგორი სასარგებლო. მისი მთავარი მინუსი საყრდენზე თამაშის დროს არის ის, რომ მუდმივად ტოვებს სივრცეს, ბურთს ფლანგზე ითხოვს, დრიბლინგით ამოდის. ამ ტაქტიკის პირობებში კი არ ისჯება იმისთვის, რასაც აკეთებს, რადგან მუდმივი დამზღვევი ჰყავს ბუსკეტსის სახით. თავის მხრივ, ბუსკეტსიც უფრო სასარგებლოა, იმიტომ, რომ დე იონგი ჰყავს გვერდით. 

ერთადერთი გავის პოზიცია იწვევდა კითხვებს და როგორც "მადრიდთან" ისე გუშინ ამ კითხვებს უნაკლოდ უპასუხა. ჩავი ხშირად ცვლის ხოლმე ტაქტიკასაც და შემადგენლობასაც, მე კი იმედი მაქვს, რომ "მაჩესტერთან" სწორედ ასე ითამაშებს. ყველაფერს თავი რომ დავანებოთ, გუნდი დალაგებულია, ლამაზ ფეხბურთს თამაშობს და ზედმეტი არავინ არის მოედანზე. 

ასევე, დაიგეგმა გრძელი პასები, რადგან ჩავიმ იცოდა, რომ "სოსიედადი" მაღლა ამოწეული დაცვით ითამაშებდა. ეს თვითმკვლელობაა, როცა მარჯვნიდან დემბელე გიტევს და მარცხნიდან ბალდე. თუმცა, უკან ჩამჯდარი დაცვით თუ ითამაშებ ეს უკვე ლევანდოვსკის უხსნის ხელ-ფეხს. ალბათ იფიქრეს, ლევანდოვსკისგან საფრთხეს ისევ დემბელესგან გვირჩევნიაო და რა მიიღეს ვნახეთ. გაიქცა დამბო და გაგლიჯა მეკარე შუაზე. 

საწყის ოც წუთში გრძელი პასის შესრულება მცველებს ზურგსუკან ტერ შტეგენმა ითავა, და მაგრადაც გააკეთა ეს საქმე. იმდენი მომენტი შეიქმნა ერთი მაინც უნდა გასულიყო, მაგრამ არ გავიდა. ეს პრობლემაა. მომენტების რეალიზების მხრივ ყველაფერი რიგზე ვერ არის. 

ვერ გაიტან - გაგიტანენ. დაუწერელი კანონია, მაგრამ "სოსიედადმაც" ვერ გაიტანა. ხარიხა შეაზანზარეს. კუნდემ დაუშვა შეცდომა, იმ ზონაში აიჭრა ბურთიან კაცზე, რომელშიც არ უნდა ასულიყო, ალბათ ცენტრალური მცველის ინსტიქტი ჩაერთო, არაუხომ დაზღვევა ვერ მოასწრო და გადავრჩით. 

"მანჩესტერთან", არ გამოვრიცხავ, რომ ისევ პატარა როქი ვიხილოთ, არაუხო გადმოვიდეს შედარებით მარჯვნივ და კუნდე ცენტრში დადგეს. როგორც ვინისიუსთან, ისე უნდა იყოს არაუხო რაშფორდთან, იმიტომ, რომ ის ბიჭი დაფრინავს და მოედანს უგოლოდ აღარ ტოვებს. 

წითელი ბარათი და ნეხავარფინალი

რა თქმა უნდა, იყო საწითლე. ჯერ ის გამიკვირდა პირდაპირ წითელი რომ არ დააძრო მსაჯმა. მერე ის გამიკვირდა VAR-ის კაბინაში რომ ხმის ამოღება გაბედეს. მეგონა ამ მომენტსაც ისე გაატარებდნენ თითქოს არაფერი მომხდარა. 

ნერვიულობის გარეშე "ბარსას" მატჩები არ სრულდება ხოლმე, ბოლოს შტეგენმა აურია და მეტოქეს ჩააბარა ბურთი, მერე თავადვე გამოასწორა შეცდომა და მაგარი სეივი ჩაიწერა აქტივში. ბოლო წუთზე ისევ კარგი ბურთი მოიგერია. 

შეცვლაზე შემოსულები ვერ იყვნენ ჯანზე. ამიტომაც ზიან სკამზე. ჯერ რაფინია გამოჩნდა, მერე ფატი. დამბო ჩვენი მთავარი გარემარბია, ამ ტაქტიკაში მეტი შემტევი ფლანგელის ადგილი არ არის. მარცხნივ ბალდე დარბის გიჟივით და მერე დაცვით სამუშაოსაც ასრულებს ხოლმე. 

გამოვიდა კესიე და სულ ბოლოს მარკოს ალონსოც. მასზე ვერაფერს ვიტყვი, კესიეს კი ყოველთვის ექმნება სახიფათო მომენტი და ყოველთვის რაღაც აკლდება საგოლე პასამდე, ან გოლამდე. თან ცოტა დამძიმებულიც მეჩვენება. ამდენი უთამაშებლობით ხასიათმა დაამძიმა, თან დიდი თავი აქვს, ზაზა ფაჩულიას მსგავსად. 

კიდევ ერთ ტიტულთან ვართ ახლოს. წინ ნახევარფინალია. მეტოქეს მალე შევიტყობთ. მანამდე კი "ჟირონასთან" გვიწევს გასლვაზე თამაში. ეს ერთიც და ლევანდოვსკი ლა ლიგაში დაგვიბრუნდება.