რონალდინიო: ფეხბურთი, რომელიც იდეად იქცა

ფილოსოფიაში პლატონი ამტკიცებდა, რომ არსებობს ორი სამყარო: ხილული, სადაც ყველაფერი არასრულყოფილი ასლია და იდეალური - სადაც რეალური, სრულყოფილი ფორმები არსებობენ. ამ პერსპექტივიდან თუ ფეხბურთს შევხედავთ, ვნახავთ, რომ მოედანი სავსეა ასლებით: კარგი მოთამაშეებით, დიდებული მომენტებით, ტექნიკურად გამართული მოძრაობებით, მაგრამ ძალიან იშვიათად ჩნდება ის, ვინც თავად იდეას წარმოადგენს. რონალდინიო სწორედ ასეთი მოვლენაა.

ის არ თამაშობდა უბრალოდ კარგად - ის თამაშობდა ისე, თითქოს ფეხბურთის იდეალური ფორმა დროებით მოედანს შეეხო. ბევრი ფეხბურთელი ცდილობს სრულყოფილ დრიბლინგს, ზუსტ პასს, ეფექტურ მოძრაობას, მაგრამ რონალდინიოს შემთხვევაში ეს ყველაფერი მიზანი კი არ იყო - ეს იყო ბუნებრივი გამოხატულება. მისი მოძრაობები არ ჰგავდა ნასწავლს, ისინი ჰგავდა რაღაცას, რაც თითქოს წინასწარ არსებობდა და უბრალოდ მის სხეულში გამოვლინდა, როდესაც ის ბურთს ეხებოდა, თამაში კარგავდა მექანიკურ ხასიათს და გარდაიქმნებოდა ხელოვნებად. მისი დრიბლინგი არ იყო მხოლოდ მოწინააღმდეგის მოტყუება - ეს იყო სივრცის, დროისა და მოლოდინის დარღვევა. სწორედ აქ ვხვდებით პლატონურ პარალელს: სხვა მოთამაშეები ბაძავენ ფორმას, რონალდინიო კი თავად ფორმის გამოხატულებაა.

ფეხბურთში "სილამაზე" ხშირად სუბიექტურ ცნებად მიიჩნევა. თუმცა პლატონის მიხედვით, სილამაზე არის იდეა - აბსოლუტური, უცვლელი და სრულყოფილი. რონალდინიოს თამაშში ეს იდეა თვალსაჩინო ხდებოდა. მისი ღიმილი, თავისუფლება, იმპროვიზაცია - ეს ყველაფერი ქმნიდა განცდას, რომ ჩვენ ვუყურებდით არა უბრალოდ სპორტს, არამედ მის იდეალურ არსს. სხვა მოთამაშეები შეიძლება იყვნენ ეფექტურები, შედეგიანები, ტაქტიკურად გამართული, მაგრამ ისინი მაინც რჩებიან იმ სამყაროში, რომელსაც პლატონი "ასლთა სამყაროს" უწოდებდა. რონალდინიო კი იშვიათი გამონაკლისია - ის, ვინც ამ სამყაროს საზღვრებს სცდება და იდეალურ ფორმასთან გვაახლოებს. ამიტომაც მისი კარიერა მხოლოდ ტიტულებით არ იზომება. მისი მნიშვნელობა იმაშია, რომ მან გვაჩვენა, როგორი შეიძლება იყოს ფეხბურთი მაშინ, როცა ის საკუთარ იდეალურ ფორმას უახლოვდება. ის იყო არა უბრალოდ მოთამაშე, არამედ ხიდი ორ სამყაროს შორის - ხილულსა და იდეალურს შორის. შესაძლოა სწორედ ამიტომ გვრჩება მისი თამაშის ყურების შემდეგ უცნაური განცდა: რომ რაღაც უფრო დიდს შევეხეთ, ვიდრე უბრალოდ თამაში.

რონალდინიო არ იყო სრულყოფილი შედეგების თვალსაზრისით, მაგრამ პლატონის სამყაროში სრულყოფილება სტატისტიკით არ იზომება. ის იზომება იმით, რამდენად ახლოს მიჰყავს ადამიანი იდეასთან და ამ საზომით, რონალდინიო - ფეხბურთის ერთ-ერთი ყველაზე სუფთა ფორმაა.